Najaars updates

Afstuderen, de 'Zoekende Mentaliteit' en sidequests

Het is even geleden dat ik hier aanwezig ben geweest. Dat heeft te maken met de zoekende fase waar ik me nu in bevind. Intussen zijn de bladeren van de bomen gevallen en heb ik een lading bloemen onder de grond verstopt. Ik rondde mijn scriptie af en focus mij nu op de banenzoektocht. Verwacht veel tekeningen, en een beetje filosofische reflectie

Afstuderen en een baan zoeken

Tijdens het schrijven van mijn scriptie was ik meer bezig met me zorgen maken over of het document überhaupt ooit het levenslicht zou zien, dan met wat ik daarna wilde doen. Het is fijn dat ik nu niet dagelijks meer hoef na te denken over de theorieën van Foucault en andere denkers, maar ik was niet voorbereid op de jumpscare van afstuderend naar werkloos zijn. Ik ben daardoor nu nogal in het grote niets gevallen. Ik heb ineens zeeën van tijd, en naast de banenzoektocht wist ik nog niet meteen hoe ik dit vorm wilde geven.

Toen ik mijn scriptie inleverde, voelde het alsof ik de laatste spijker in een houtbewerkingsproject had geslagen.

Een baan zoeken is niet heel anders dan een scriptie schrijven, aangezien het allebei grotendeels achter een scherm plaats kan vinden.

Na het studeren volgt onverbiddelijk de nieuwe status als werkloos/werkzoekende. Tenzij je tijdens je studie al een baan vindt, maar dit was voor mij niet het geval. Waar student een redelijk constante identiteit impliceert, je leert iets, en de status voelt redelijk vaststaand, betekent ‘‘werkzoekende’’ eerder dat je onderweg bent naar iets. Ik schreef over hoe dit soort taaluitingen te koppelen zijn aan het neoliberalisme in mijn scriptie:

‘‘Neoliberalisme uit zich in onderweg zijn naar iets, werklozen worden werkzoekenden, vluchtelingen worden asielzoekers, met het uiteindelijke idee dat we allemaal bezig zijn met het optimaliseren van onszelf’’ (Nikolas Rose, “Still ‘Like Birds on the Wire’? Freedom after Neoliberalism,” Economy and Society 46, no. 3–4 (2017): 305–9.)

Hoewel je natuurlijk een baan nodig hebt om rond te komen, denk ik hier wel vaak aan de laatste tijd. Ergens naarstig naar op zoek zijn, betekent ook dat je gaat leven in de toekomst en je jezelf telkens pas gunt tevreden te zijn op een steeds verder verschoven tijdstip.

Een bijbaantje als proefkonijn

Om dit enigszins tegen te gaan heb ik een tweede missie bedacht, namelijk volledig verwikkeld raken in side quests. Ik heb een cursus modeltekenen afgerond waarbij ik 10 weken lang elke vrijdagavond een naaktmodel heb getekend. Het was echt heel zen om 2.5 uur lang te tekenen wat je ziet. Nu doe ik een cursus over schrijven over post-’65 erfgoed in Nijmegen. De opdracht is om te schrijven vanuit het perspectief van het gebouw. Ik heb een bank uitgekozen, en heb er zin in om me de komende periode onder te dompelen in de mensen die naar de bank gingen, de filosofie die het gebouw probeerde uit te stralen en me te laten leiden door wat ik verder nog kan vinden.

De meeste modellen waren naakt, maar in een van de laatste lessen kwam er een model met een petticoat en hoed. De verschillende lagen waren ontzettend leuk om te tekenen.

Protestgeschiedenis rondom de komst van fabrieken in Nijmegen-West.

Daarover dus snel meer! Voor nu een fijne week gewenst en tot de volgende keer.

Liefs,

Inge